Bizarre Giant Hexagon on Saturn May May Finally Be Explained

De enorme, mysterieuze zeshoek op de noordpool van Saturnus kan eindelijk een verklaring hebben.

Het bizarre hexagonale wolkenpatroon werd voor het eerst ontdekt in 1988 door wetenschappers die gegevens uit NASA's Voyager-flybys van Saturnus in 1980 en 1981 herzien, maar het bestaan ​​ervan werd pas bevestigd nadat NASA's Cassini-ruimtevaartuig de afgebeelde planeet jaren later heel dichtbij zag.

Er gaat niets boven de zeshoek ooit in een andere wereld. De structuur, die een kolkende storm in het midden bevat, is ongeveer 20.000 mijl (32.000 kilometer) breed en thermische beelden laten zien dat het ongeveer 60 mijl (100 km) naar beneden in de atmosfeer van Saturnus reikt. [Foto's: de rare zeshoekige vortex van Saturn]

Wetenschappers hebben gelogen over een aantal verklaringen voor de oorsprong van de zeshoek. Water dat in een emmer ronddraait, kan bijvoorbeeld whirlpools genereren met gaten met geometrische vormen. Er is echter geen reusachtige emmer op Saturnus die deze gigantische zeshoek vasthoudt.

Voyager en Cassini hebben veel kenmerken van deze vreemde zeshoek geïdentificeerd die kunnen helpen verklaren hoe deze is ontstaan. De punten van de zeshoek draaien bijvoorbeeld rond het midden met bijna exact dezelfde snelheid als Saturn draait om zijn as. Bovendien stroomt een luchtstroom van een straalstroom, net zoals die op aarde wordt gezien, in oostwaartse richting met een snelheid tot ongeveer 360 km / u op Saturnus, op een pad dat de contouren van de zeshoek lijkt te volgen.

Nu hebben onderzoekers een model ontwikkeld dat ze suggereren dat het beter overeenkomt met de functies van de zeshoek dan eerdere pogingen.

"Met een heel eenvoudig model hebben we veel van de waargenomen eigenschappen van de zeshoek kunnen evenaren," vertelde hoofdauteur Raúl Morales-Juberías, een planetaire wetenschapper aan het New Mexico Institute of Mining and Technology, aan ProfoundSpace.org.

De wetenschappers voerden computersimulaties uit van een oostwaarts gerichte straal die op een gebogen pad stroomt nabij de noordpool van Saturnus. Kleine verstoringen in de straal - zoals je zou verwachten van het verdringen met andere luchtstromingen - zorgden ervoor dat deze meanderde in een zeshoekige vorm. Bovendien draaide deze gesimuleerde zeshoek rond het midden rond met snelheden die dicht bij die van de echte liggen.

Het scenario dat het best past bij de zeshoek van Saturnus betreft ondiepe stralen op wolkniveau, aldus de leden van het studie-team. Winden onder het wolkniveau helpen blijkbaar de vorm van de zeshoek scherp te houden en regelen de snelheid waarmee de zeshoek drijft.

Verschillende modellen, zoals modellen met diepere winden of waarbij de windrichting niet lager wordt gehouden, komen niet overeen met de zeshoekige put van Saturnus. Ze kunnen bijvoorbeeld resulteren in een zespuntige ster, of vormen met meer of minder dan zes punten, of zes paar stormen die in een zeshoekig patroon zijn gerangschikt.

Morales-Juberías wil nu dit nieuwe onderzoek vergelijken met modellen van andere onderzoeksteams om te zien hoe deze bevindingen standhouden. Hij en zijn collega's hebben hun bevindingen in juni in het tijdschrift Astrophysical Journal Letters beschreven.