'The Value of the Moon' (Smithsonian Books, 2016): Boekfragment

Paul D. Spudis is senior scientist bij het Lunar and Planetary Institute in Houston, Texas. Zijn onderzoek richt zich op de processen van impact en vulkanisme op de planeten en studies van de vereisten voor duurzame menselijke aanwezigheid op de maan. Hij heeft bijgedragen aan meerdere robotmissies, en was lid van de Commissie van de president inzake de implementatie van het Amerikaanse ruimteverkenningsbeleid in 2004. Hij heeft zeven boeken over de maan geschreven. Zijn nieuwste boek heet "The Value of the Moon: Hoe te verkennen, leven en bloeien in de ruimte met behulp van de bronnen van de maan" (Smithsonian Books, 2016). Bekijk zeker onze vraag en antwoord met Spudis over het nieuwe boek.

Een gedeelte van het boek is hieronder een fragment uit hoofdstuk 10: "Waar gaan we naartoe vanaf hier?":

Totdat we onze nationale benadering van ruimtevaart veranderen, blijven we massa- en krachtbeperkt en daarom beperkt in de ruimte. Deze noodzakelijke, dure en moeilijke doelen zijn haalbaar onder beperkte budgetten door kleine, betaalbare incrementele stappen te nemen die op elkaar voortbouwen en samenwerken om in de loop van de tijd een groter vermogen te creëren. [21 meest wonderlijke maanmissies aller tijden]

Bijna al onze moderne ruimteactiva bevinden zich in de zone tussen de aarde en de maan (cislunar-ruimte) en de moeilijkheid om een ​​lage baan om de aarde te bereiken (LEO) beperkt onze activiteiten daar. Deze cislunaire satellieten vormen de ruggengraat van de moderne technische beschaving en voeren cruciale maatschappelijke functies uit, zoals communicatie, positionering, teledetectie, weermonitoring en nationaal strategisch toezicht. De omvang en het vermogen van dergelijke activa worden beperkt door de omvang van de grootste raket die een bepaald laadvermogen kan lanceren en door hun vooraf bepaalde operationele levensduur. Onze ervaring met de spaceshuttle en [International Space Station] -programma's heeft aangetoond dat mensen en machines die in de loop van de tijd samenwerken, ruimtesystemen kunnen samenstellen en onderhouden die zo lang als gewenst kunnen worden gemaakt en zo lang kunnen worden gebruikt. Het probleem is mensen en robots naar deze verschillende punten in de cislunar-ruimte te verplaatsen.

Om een ​​ruimtevarende soort te worden, moeten we vrijheid van beweging en actie ontwikkelen en bezitten, in de cislunar-ruimte. Robotmissies tonen aan dat de polen van de maan aanzienlijke hoeveelheden waterijs bevatten, de meest bruikbare bron voor mensen in de ruimte. Als verbruiksartikelen, H2O (water en zuurstof) ondersteunt het leven. Gebruikt als afscherming, kan water mensen beschermen tegen kosmische straling. Water is ook een medium voor energieopslag; het kan worden gedissocieerd in zijn component waterstof en zuurstof met behulp van elektriciteit die wordt opgewekt door zonlicht en tijdens lokale nacht of zonsverduistering, deze gassen kunnen worden terug gecombineerd in water om elektriciteit te genereren. Ten slotte zijn vloeibare waterstof en zuurstof het krachtigste chemische raketgas dat bekend is, wat de mogelijkheid opent voor de maan om ons eerste "offshore" -koelstation in de zee van cislunar-ruimte te worden.

Omdat de maan dichtbij is, is de tijdvertraging voor een radiosignaal met round-trip korter dan drie seconden. Deze gift van nabijheid maakt het mogelijk dat machines, onder de controle van operatoren op aarde, beginnen met het initiële werk van het opzetten van een demonstratiebronverwerkingsfaciliteit op de maan. De transittijden naar de maan zijn slechts drie dagen en er zijn altijd startmogelijkheden. Sommige pieken en kraterranden in de buurt van de ijsrijke maanpalen ervaren bijna constant zonlicht, waardoor de bijna constante opwekking van elektrische stroom met zonnepanelen mogelijk is. De afzonderlijke onderdelen die nodig zijn om te beginnen met het oogsten van maanijs zijn klein en kunnen worden gelanceerd op kleine en middelgrote hefraketten. We kunnen nu beginnen met het installeren en bedienen van een faciliteit voor het onttrekken van polaire bronnen aan de maan, zonder te wachten op de komst van nieuwe lanceersystemen voor zware liften. Een geschaalde, incrementele benadering van het bouwen van een faciliteit op de maan kan onder bijna elke budgettaire enveloppe passen en biedt tal van tussentijdse mijlpalen om resultaten te documenteren en gestage vooruitgang in kaart te brengen. Ten slotte vergemakkelijkt het gebruik van meerdere, kleine stappen om de Maan te ontwikkelen de deelname van zowel internationale als commerciële partners aan het creëren van een permanent ruimtevervoer.

De maan en cislunar ruimte maken ons volgende strategische doel in de ruimte lost veel problemen op. Het creëert een doelstelling op de korte termijn (decadaal, niet multi-decadaal) waarmee vooruitgang kan worden aangetoond en gemeten, waarbij ontelbare ideeën en participatie worden uitgenodigd. Het kan stapsgewijs worden gebouwd, op maat gemaakt om betaalbaar te zijn onder een groot aantal beperkende budgetregimes. Het creëert een duurzame infrastructuur die mensen en machines toegang geeft tot alle locaties in de cislunar-ruimte - de locatie van wetenschappelijke, economische en strategische activa. We hebben eindelijk de basis gelegd die nodig is om langs zelfopgelegde wegversperringen te navigeren, waardoor het zonnestelsel wordt geopend voor verkenning door de creatie van een ruimtevervoernetwerk dat routinematig vertrek van en een terugkeer naar een lage baan om de aarde mogelijk maakt.

Omdat we afhankelijk zijn van ruimteactiva - de technologie die zoveel van ons dagelijks leven controleert, verbetert en verbetert - vormt de huidige doelloze richting van ons programma voor de civiele ruimte niet alleen een bedreiging voor de toekomst van het agentschap, maar brengt het ook kritieke nationale belangen in gevaar. Door routinematige toegang tot de cislunar-ruimte te creëren, kunnen we afstuderen van het 'flags and footprints'-model van menselijke ruimtevaart naar de creatie, het gebruik en de controle van een waar ruimtevaringsvermogen op de lange termijn. We kunnen dit op een manier doen die schaalbaar en dus betaalbaar is. Het is de juiste richting voor ons programma voor de civiele ruimte in het nieuwe millennium.

Het ontwikkelen van cislunar-ruimte en de maan is een uitdagend maar haalbaar doel.Hoewel we niet weten waar deze reis ons uiteindelijk naartoe zal brengen, laat de geschiedenis zien dat de mensheid altijd kennis vergaart en bloeit als we onze horizon verruimen. Het gebruiken van de middelen van de Maan om de ruimte te verkennen en om daar te leven en te bloeien, vergroot onze kansen op overleven op de lange termijn en verbetert onze levenskwaliteit. Deze geweldige uitdaging houdt de belofte in van baanbrekende technologieën en nieuwe ontdekkingen die voor een betere toekomst voor ons allemaal zorgen.